Hoe ik mijn stem terugvond

Hoe ik mijn stem terugvond

Een paar jaar geleden was ik regelmatig mijn stem kwijt. Niet alleen figuurlijk, omdat ik niet meer zo goed wist wat mijn eigen geluid eigenlijk was, maar ook letterlijk. Ik had voortdurend keelpijn, terugkerende hoestklachten en een drukkend gevoel op mijn longen.

Mijn lichaam leek iets duidelijk te willen maken. Wat precies, wist ik niet. Maar ik wist wel: er moet iets veranderen.

Toen ik moeder werd, kwam ik mezelf pas echt tegen. Niet omdat het moederschap me veranderde in iemand anders, maar omdat ik ineens veel minder energie overhad om mezelf voortdurend aan te passen. De energie die ik had, wilde ik besteden aan mijn kind, mijn gezin en de dingen die werkelijk belangrijk voor me waren.

Het werd steeds zichtbaarder hoeveel energie het me eigenlijk kostte om aan te voelen wat anderen nodig hadden; om het goed te willen doen; om mijn eigen gevoelens en verlangens pas serieus te nemen als iedereen om me heen tevreden was.

Pleasen had me lang geholpen. Het maakte me sociaal, meegaand en gemakkelijk in de omgang. Maar zodra ik moeder werd, werkte het niet meer. Ik kon niet langer voortdurend over mijn eigen grenzen heen stappen zonder daarvan de gevolgen te voelen.

Wie ben ik als ik me niet meer aanpas?

Ik ben altijd al gefascineerd geweest door wat er in onszelf gebeurt – waarom we doen wat we doen, waar angsten vandaan komen en hoe patronen ontstaan. Toch kon ik daar vóór het moederschap vooral óver nadenken. Daarna kon ik ze werkelijk gaan doorvoelen.

Ik begon mezelf vragen te stellen die eenvoudig klonken, maar waarop ik verrassend moeilijk antwoord kon geven:

• Wat wil ík eigenlijk?

• Wat voel ik?

• Wat houd ik tegen?

• En hoe klinkt mijn eigen stem wanneer ik niet probeer te zeggen wat een ander graag wil horen?

Ik dook volledig in mezelf. Ik begon te mediteren - gewoon, naast het bed van m’n kind als ik hem op bed had gelegd - en schreef veel om mijn gedachten, gevoelens en verlangens beter te leren herkennen. Ik las over Carl Jung, het onderbewuste en de delen van onszelf die we liever in de schaduw houden. Met The Artist’s Way ging ik op zoek naar mijn creativiteit en leerde ik ruimte te maken voor wat er in mij leefde, zonder meteen te beoordelen of het wel goed, nuttig of verstandig genoeg was.

Ook verdiepte ik me in familiepatronen, het zenuwstelsel en de vijf elementen uit de Chinese filosofie. Ik probeerde familieopstellingen, acupunctuur en een vocal retreat waarbij we met onze stem en NEI aan persoonlijke blokkades werkten.

Niet alles wat ik daarbij tegenkwam, kon ik rationeel verklaren. Maar ze nodigden me wel uit om anders te luisteren. Minder snel een klacht weg te duwen en vaker te vragen: wat ervaar ik eigenlijk? Wat heb ik nodig? Waar houd ik mezelf nog in?

Langzaam begon ik verbanden te zien. Tussen spanning en controle, tussen mijn behoefte aan goedkeuring en mijn angst om zichtbaar te zijn, tussen mezelf inhouden en het gevoel dat er letterlijk weinig ruimte zat rond mijn keel en borst.

Trillend naar mijn eerste zangles

Ook dacht ik steeds vaker na over wat ik mijn kind wilde meegeven. Ik wilde hem leren dat angst niet in de weg hoeft te staan van wat je het allerliefste doet; en dat je niet hoeft te wachten tot je zeker weet dat je ergens goed genoeg voor bent.

Maar als ik hem dat werkelijk wilde leren, moest ik het zelf ook gaan voorleven.

Als klein meisje deed ik niets liever dan schrijven en zingen. Toch had ik dat lange tijd weggestopt. Zingen voelde kwetsbaar. Je stem komt uit je eigen lichaam; je kunt je er niet volledig achter verschuilen.

Toen ik uiteindelijk mijn eerste zangles boekte, kwam ik trillend van de zenuwen binnen. Maar toen de les voorbij was, bruiste ik van de energie. Ik weet nog dat ik naar buiten liep en dacht: waarom heb ik hier zo lang mee gewacht?

Want daar was het weer: het gevoel dat ik als kind zo goed kende. Dat gevoel van verbinding met jezelf en anderen, van een verhaal mogen overbrengen. Emoties niet kleiner maken, maar juist volledig toelaten en via mijn stem naar buiten laten stromen.

Ik voelde weer: dit is wat ik het allerliefste doe.

Bang zijn en het toch doen

Daarna verdween mijn angst niet ineens. Bij iedere nieuwe stap kwamen er nieuwe onzekerheden bij. Durfde ik mezelf zangeres te noemen? Was mijn stem wel goed genoeg? Wie zat er eigenlijk op mij te wachten? Wat als mensen mijn optredens ongemakkelijk, overdreven of gewoon niet mooi zouden vinden?

Maar ik begon te begrijpen dat moed niet betekent dat je geen angst meer voelt. Moed is besluiten dat je het doet mét die angst.

Dus bleef ik zingen. Ik nam lessen, repeteerde, maakte opnames en liet mezelf steeds meer zien op het podium. Inmiddels werk ik professioneel als voice-over en treed ik als live-zangeres op bij bruiloften, diners en andere bijzondere gelegenheden. In de mooiste jurken mag ik precies doen waar ik vroeger van droomde: met mijn stem een verhaal vertellen en mensen iets laten voelen.

Het blijft bijzonder dat mijn stem nu letterlijk onderdeel van mijn werk is geworden. De stem die ik zo lang inhield.

Ook lichamelijk is er iets veranderd. Na drie jaar van terugkerende keelpijn, hoesten, druk op mijn longen en periodes waarin ik mijn stem verloor, zijn mijn luchtwegklachten inmiddels verdwenen.

Mijn echte stem

Ik zou graag zeggen dat ik inmiddels nooit meer please, altijd precies weet wat ik wil en zonder enige angst een podium opstap. Dat is niet zo. Sommige patronen zijn hardnekkig. Soms voel ik nog steeds de neiging om mezelf kleiner te maken, mijn keuzes uit te leggen of vooraf te controleren of iedereen het wel goed vindt wat ik doe.

Het verschil is dat ik het nu eerder herken. Ik kan mezelf terughalen. Ik voel steeds beter wat van mij is en wat ik overneem van een ander. En mijn stem krijgt steeds meer ruimte.

Niet omdat ik inmiddels zeker weet dat iedereen haar mooi vindt. Dat hoeft ook niet. Mijn stem zal nooit ieders favoriete stem zijn. Mijn keuzes zullen niet door iedereen begrepen worden en mijn manier van leven zal niet bij iedereen passen.

Maar het is in ieder geval mijn echte stem.