Een nieuw leven
Afgelopen maart werd ik oma van een prachtige kleinzoon. Helemaal gezond, alles erop en eraan. Echt een ontzettend mooi kindje. Mijn geluk kon dan ook niet op.
De laatste periode van de zwangerschap vond ik ontzettend spannend. Juist doordat ik door mijn werk regelmatig zie dat het leven soms heel anders kan lopen. Maar gelukkig ging alles goed en kwam hij blakend van gezondheid ter wereld.
Ik was trots, ontroerd en mijn hart liep over van liefde. De eerste dagen was ik bijna niet bij hen weg te slaan. Ik wilde alles meemaken. Hoe het ging, hoe ze het samen deden, hoe dat kleine mannetje het deed. Het was echt genieten die eerste week.
Waar kwamen die tranen vandaan?
Maar gaandeweg kwam er ook iets anders omhoog. Een gevoel dat ik in eerste instantie niet goed kon plaatsen. Niet echt verdriet. Niet somber. Maar ook niet prettig. Een soort onbestemd gevoel dat steeds vaker op de achtergrond aanwezig was.
Tot de tranen kwamen.
Ik belde mijn dochter op en deelde met haar: “Volgens mij kunnen oma’s ook kraamtranen hebben.” We moesten er samen hard om lachen. Want ja… zo’n nieuw leventje raakt je enorm. Het is ontroerend en intens.
En toch voelde ik ergens dat er meer speelde. Tot het kwartje viel. Naast al het geluk werd ook mijn rouw geraakt.
Mijn moeder was er ineens ook weer
Ik verloor mijn moeder toen ik twintig jaar oud was. Op een leeftijd waarop ik haar eigenlijk nog zo hard nodig had. Ik heb haar moeten missen toen ik zelf moeder werd. Niet bij haar kunnen aankloppen met vragen. Geen verhalen kunnen ophalen. Geen herkenning op wie het nu het meeste lijkt. Geen moeder die even zegt: “Het komt goed, lieverd” of “Je doet het echt super.”
En nu, met de komst van mijn kleinzoon, werd dat gemis opnieuw zo aangeraakt en voelbaar.
Ineens besefte ik hoeveel ik dit moment met haar had willen delen. Hoe trots ze geweest zou zijn. Wat ik haar allemaal had willen vertellen. Welke vragen mijn dochter misschien aan haar had willen stellen.
Juist omdat het geluk zo groot was, voelde ik ook weer hoeveel liefde er nog altijd verbonden is aan het gemis van mijn moeder.
Rouw houdt zich niet aan een tijdlijn
Dat is hoe rouw werkt. Het verdwijnt niet. Het beweegt met je mee en is er juist ook bij de mooie en nieuwe gebeurtenissen in je leven.
Dagelijks spreek ik daarover met cliënten in mijn praktijk. Over hoe nieuwe gebeurtenissen oude rouw opnieuw kunnen aanraken. Hoe verlies ineens weer voelbaar kan worden op momenten van liefde, verbinding en geluk.
En toch herkende ik het bij mezelf niet direct. Misschien had ik onbewust mezelf opgelegd dat het er niet mocht zijn. Maar rouw werkt zo niet. Het laat zich niet wegzetten. Het vraagt ruimte wanneer het gezien wil worden en ik denk juist op de momenten dat we zoveel liefde voelen.
Wat verlies ook laat zien
Met de komst van onze kleinzoon werd ook mijn eigen litteken weer even voelbaar. En tegelijkertijd herinnerde het mij aan een waardevol inzicht: liefde en gemis kunnen heel dicht naast elkaar bestaan.
Misschien is dat uiteindelijk ook wat rouw doet. Het herinnert ons eraan hoeveel liefde er was…
En nog steeds is.
Leonie Bosch - van den Berg
"Leonie Bosch is rouw- en traumatherapeut en begeleidt vanuit haar praktijk Leonie Bosch Begeleiding in Houten mensen die vastlopen door verlies, rouw of trauma. Met een warme, praktische aanpak helpt zij mensen opnieuw houvast te vinden, in zichzelf en in het leven."
Bekijk website0 reacties
Reacties worden eerst bekeken voordat ze zichtbaar zijn.
Laat een reactie achter
Je reactie wordt eerst bekeken voordat hij zichtbaar is.
Er zijn nog geen reacties zichtbaar.