Het luikje in mijn schedel

There’s a crack in everything, that’s where the Light comes in – Leonard Cohen.

Over mijn hoofd loopt een dunne lijn van oor tot oor. Het herinnert me elke dag aan wat er is gebeurd, nu anderhalf jaar geleden. Ik had - zonder dat ik het wist - een hersentumor zo groot als een tennisbal, waaraan ik met spoed geopereerd moest worden. Het was kantje boord. Het litteken zit prachtig verborgen onder mijn haar, alleen als ik met mijn handen door mijn haren strijk voel ik het. Net als het implantaat. In mijn medisch dossier las ik over het ‘terugplaatsen van de schedelflap’ met ‘3 plaatjes en 6 schroeven’. Ik heb een luikje in mijn schedel!

Alle clichés zijn waar: ik ben ongelooflijk dankbaar voor mijn gezondheid, voor mijn leven en alles wat weer mogelijk is. Ik kan fietsen, hardlopen, zingen, tijd doorbrengen met vrienden en familie, er is een nieuwe liefde, het leven lacht me tegemoet. Aan de buitenkant ben ik weer ‘de oude’, maar wie ben ik na deze levens veranderende gebeurtenis?

Wie ben je na een levensveranderende gebeurtenis?

Door de operatie heb ik ervaren hoe het is om álles los te laten: zonder enige controle, in totale acceptatie en overgave te zijn. Gedragen en omhuld door liefde was ik tijdloos aanwezig voorbij de grenzen van mijn lichaam. Het is een onvergetelijke ervaring die maakt dat ik sindsdien zachter, liefdevoller, opener in het leven sta.

Ik voel me dieper dan ooit verbonden met alles, onderdeel van het mysterie van leven en dood

Na de operatie wist ik wat me te doen stond nu ik een tweede kans had gekregen om te leven. Het integreren van deze ervaringen in mijn werk als coach en trainer. Ik maakte aantekeningen over de toegevoegde waarde van mijn ervaringsdeskundigheid en voerde oriënterende gesprekken.

Tot ik merkte dat na de euforie de dagelijkse realiteit terugkeerde: een kwetsbare gezondheid, geen inkomen, onzekere toekomst…

Wat zegt jouw innerlijke kritische stem?

Een oude kritische stem stak opnieuw de kop op die me vertelde dat niemand op mij zit te wachten. De twijfel kwam terug: Wie ben ik om zonder medische opleiding een training te ontwikkelen over overprikkeling? Waren mijn ervaringen tussen leven en dood misschien toch een fantasie geweest onder invloed van de narcose?

En natuurlijk kwam ook de stem terug van de harde werker: allemaal leuk en aardig, maar je moet ook gewoon weer aan het werk om je eigen brood verdienen. Hoe behendig ik ook ben in het observeren van de gasten in mijn herberg, het blijft opletten als gespreksleider. Met compassie en humor, stap voor stap erdoorheen laveren.

Af en toe begeleid ik een individuele adem- of coachingsessie, een trainingsdag, het geeft vervulling en ik voel me als een vis in het water. Alleen lukt het me simpelweg niet om mijn ‘oude’ werk als mindfulness- en compassietrainer op te pakken. Er wil iets anders en toch aarzel ik om dit naar buiten uit te dragen en te staan voor wat ik te bieden heb. Durf ik de nieuwe plek in te nemen die voor mij bedoeld is?

Ik mag niet… Ik kan niet… Ik verdien het niet… Ik ben het niet waard.

Zo beginnen negatieve overtuigingen die je ervan weerhouden te doen waar je het meest naar verlangt, de persoon te zijn die binnen in je wacht om naar buiten te treden. Ze ondermijnen je bestaansrecht en keren als levensthema met enige regelmaat terug in je leven, telkens nét weer in een ander jasje. Zodat je er weer in tuint.

Groeien kan alleen als je bereid bent uit je comfortzone te gaan

Levensthema’s bieden je de kans om innerlijk te groeien, maar gaan vrijwel altijd gepaard met onrust, onzekerheid en weerstand omdat groei nou eenmaal betekent dat je uit je comfortzone gaat.

De vraag is of je het ongemak herkent als groeipijn, en de uitnodiging aanneemt zoals de 13e-eeuwse Perzische dichter en mysticus Rumi het zo mooi verwoordt:

"Stay with it. The wound is the place where the light enters you."

De figuurlijke wond waar Rumi over spreekt verwijst naar de universele basisaanname over onszelf dat we niet (goed) genoeg zijn, dat er ‘iets’ ontbreekt of fout is. Het is dé plek waar we het contact verloren zijn met ons innerlijke licht, onze bron van wijsheid, liefde en levenskracht.

Met als resultaat dat we ons niet gelukkig en tevreden voelen, met als gevolg de neiging om niet voluit te durven leven, ons in te houden, niet uit te spreken, aan te passen, kleiner te maken dan we eigenlijk zijn.

Door op een liefdevolle en accepterende manier contact te maken met deze ‘wond’, herstel je de verbinding met de bron van Liefde en Wijsheid die jij bent. En kan het ‘Licht’ zoals Rumi het omschrijft weer binnenstromen. De wond is dus ook de doorgang!

Ik ben letterlijk en figuurlijk opengebroken, met als aandenken een luikje in mijn schedel waardoor het Licht naar binnen stroomt. Soms vergeet ik het, daarom is het belangrijk om me er telkens opnieuw weer bewust mee te blijven verbinden. Niet alleen voor mezelf, ook in contact met anderen.

Hoe mooi is het om daar in een veilige omgeving, en met professionele begeleiding aandacht aan te geven als onderdeel van persoonlijke groei en ontwikkeling.

We hebben allemaal zo onze omwentelingen in het leven. Denk bijvoorbeeld aan ziekte, verlies van een baan, geboorte, een scheiding, burn-out, pensioen of overlijden van een dierbaar persoon. Hoe verwerk je deze levensfases, wat helpt je om er doorheen te laveren op een liefdevolle manier met aandacht voor jezelf en respect voor mensen om je heen die je misschien niet altijd kunnen begrijpen of geven wat je nodig hebt?

Ik wil je daar graag in begeleiden. Met coaching, adem- en/of lichaamswerk, stembevrijding of juist verbinden in stilte.

Herken je de beweging van jezelf kleiner maken, of juist overschreeuwen? Voel je het verlangen (én de angst) om je te openen? Je plek in te nemen; te staan voor wie je bent? Voel je je alleen terwijl je door een lastige fase gaat in je leven, omdat je bijvoorbeeld niet goed bij je emoties komt, of verstrikt raakt in onrustige gedachten?

Ik nodig je uit, ook als je naast je verlangen ook angst voelt en een krachtige innerlijke kritische stem hebt die je tegenhoudt, om contact met me op te nemen voor een eerste stap. En wie weet gaan we samen vliegen.

"Kom naar de rand," zei hij.

"We kunnen niet, we zijn bang!" antwoordden ze.

"Kom naar de rand," zei hij.

"We durven niet, wij zullen vallen!"

"Kom naar de rand," zei hij.

En zo kwamen ze.

En hij duwde ze.

En ze vlogen.

(Guillaume Apollinaire)