Het verlammende effect van perfect willen kiezen

Regelmatig zitten er twintigers verstijfd van de keuzestress voor me. Ik ben namelijk studieadviseur en ondersteun studenten als de studie en het leven anders lopen dan gedacht. Vaak is zo´n gespannen student er heilig van overtuigd, dat alles NU goed moet gaan en NU precies moet kloppen. Omdat anders de toekomst aan diggelen ligt.

Maar perfect willen kiezen, kan je verstikken. De angst om het verkeerde te beslissen, verlamt je, waardoor je helemaal niets meer besluit. Zelf weet ik nog goed hoe belangrijk het in mijn jongere jaren voelde: het juiste kiezen. Het maakte me zelfs een tijdje depressief, omdat ik ontzettend bang was om een fout besluit te nemen en daarmee andere, betere opties te verliezen. Nog niet wetend dat een loopbaan en eigenlijk het hele leven voor een groot deel bestaat uit gewoonweg keuzes maken, goede en minder goede.

Het gaat niet mis als jij geen droomhuis met je droomman manifesteert

Want het doorhakken van een knoop is het begin van een pad, dat meestal niet in een rechte lijn loopt, maar allerlei bochten en zijwegen kent. Waarbij je er soms achter komt dat die ogenschijnlijk onjuiste keuze tot geweldige dingen leidt. Dingen die je vooraf niet had kunnen bedenken. Of dat die goede beslissing gaandeweg toch begint te wringen. Of dat een middelmatige keuze eigenlijk helemaal prima is, voor de time being.

Influencers die als eerste koopwoning meteen ‘hun droomhuis’ te pakken hebben, gekocht met ‘hun droomman’, omdat ze dit alles hebben gemanifesteerd via een moodboard: good for them, maar dat het bij jou niet zo loopt, betekent niet dat er iets misgaat. Misschien ligt jouw geluk wel in die bescheiden rijtjeswoning in Nieuwegein-Zuid. Omdat je daar vervolgens de allerliefste buren treft, die je dagelijks gezelligheid en verbondenheid bieden, of je soep brengen als je ziek bent.

Mijn eerste baan: een levensles over wat niet bij me paste

Vijftien jaar geleden zette ik mijn eerste stap op de arbeidsmarkt, bij een ontzettend leuk bedrijf met fantastische collega's. Wat bleek: de baan paste voor geen meter bij me. Ik coördineerde trainingen, terwijl plannen, organiseren én het beheren van vijf mailboxen en twee telefoons geen kernkwaliteiten van mij zijn. Toen vervolgens de werkdruk steeds verder toenam, gebeurde het onvermijdelijke: een burn-out. De vraag is: hoe erg was dat?

Nou, leuk was het niet. Maar man, wat heb ik veel van die baankeuze en die burn-out geleerd. Bijvoorbeeld over wensen en grenzen. Met als belangrijkste inzicht: een rol als regelaar past NIET bij me. Terwijl ik altijd dacht dat je mij als ceremoniemeester voor je bruiloft moest vragen; ik ben immers heel resultaatgericht. Niet doen, alsjeblieft. Ik krijg kortsluiting van draaiboeken, timemanagement en eindeloze to-do lists. Door dat te ervaren, ontstond er ruimte om te voelen wie ik eigenlijk ben en wat dan wel mijn talenten zijn. En die ontdekkingsreis bracht me uiteindelijk bij het werk dat ik inmiddels al jaren met heel veel plezier doe: mensen ondersteunen die dat nodig hebben.

Het levensbepalende cadeau dat die ‘verkeerde’ baan me ook nog gaf…

Maar die eerste baan bracht nog meer wat ik niet had kunnen bedenken: mijn man en later drie fantastische kinderen! Hoe? Ik klaagde bij een collega dat ik alle mannen in de kroeg spuugzat was. Waarna zij mij aan een hele leuke vriend van haar koppelde. Een type dat ik niet was tegengekomen in de kroegen, waar ik wekelijks aan de bar hing.

Dus, ik gun je de ruimte om ‘het maken van de perfecte keuze’ te veranderen in ‘het maken van een keuze’. Waardoor de eerste stap op jouw pad kan worden gezet. En waarbij je je mag laten verrassen door alles wat dat pad gaat brengen. Wie weet zelfs een leuk rijtjeshuis met superburen, of de partner die je anders nooit had ontmoet!