In de stilte van de natuur hoorde ik mezelf weer

Toen mijn wereld even stil stond

In maart 2021 kreeg ik de diagnose borstkanker en bleek ik draagster van het BRCA-gen. Mijn wereld stond op dat moment even stil. Ik had veel vragen: wat betekent dit, wat moet ik doen, zal ik mijn borsten kwijtraken? Ik focuste mij op wat ik nu kon doen.

Ik leefde vervolgens in een rollercoaster van onderzoeken, behandelingen en onzekerheid. Het werd een reis die draaide om overleven en ik leerde stil te staan bij alles wat ik voelde, nodig had en werkelijk belangrijk vond.

Juist in deze moeilijke periode ontdekte ik hoe belangrijk het is om ook de positieve kant van het leven te blijven zien, zonder de realiteit te verliezen. Want ik wist niet hoe mijn toekomst eruit zou zien. Wat ik wel wist, was dat ik alles stap voor stap zou doen, omdat iedere stap mij dichter bij mijn doel van genezing zou brengen.

Wat de natuur mij liet voelen

Tijdens mijn behandelingen begon ik met kleine wandelingen in de natuur, dichtbij huis. Het waren soms kleine stukjes en soms niet meer dan een paar minuten. Buiten zijn in de natuur voelde voor mij als een plek waar niets hoefde. Een plek waar ik gewoon mocht zijn waar ik wilde zijn.

Langzaam werden de wandelingen iets langer en zonder dat ik het doorhad, begon de natuur een belangrijke rol te spelen in mijn herstel. Ik wandelde en begon steeds vaker stil te staan. Letterlijk. Soms stond ik minutenlang stil bij elke boom, bloem of struik. Ik keek ernaar en mijn ademhaling werd rustiger. Heel bewust zag ik de schoonheid van het allerkleinste bloemetje of blaadje en dat gaf mij een ongelooflijk geluksgevoel. Ik vergat de tijd, de onderzoeken en de onzekerheden. Woorden vormden langzaam een mantra: "Alles is goed, alles komt goed."

Wat ik onderweg ook leerde, is hoe belangrijk het is om jezelf te kunnen zijn. En dat voelde ik in de natuur. De aarde onder mijn voeten, de zachtheid van water, de ruimte van lucht en de warmte van vuur. De natuur werkte voor mij helend. Niet omdat alles ineens opgelost was, maar omdat ik leerde vertragen, voelen en mezelf stap voor stap weer meer te vertrouwen.

Ik merkte dat wanneer je leeft vanuit voelen, er meer innerlijke rust ontstaat. Dan wordt doorzetten in moeilijke momenten makkelijker, omdat je leeft vanuit verbinding met jezelf en de kracht van de natuur.

Wat positieve woorden met mij deden

Ik begon het proces te omarmen, op mijn manier en in mijn eigen tempo. Er ontstond weer veerkracht. Net als een bamboe die buigt, maar niet knakt. Waar ik voorheen vooral bezig was met alles wat er om mij heen gebeurde, begon ik nu weer te voelen wat er in mij leefde. Ik onderging de storm en wachtte tot deze ging liggen.

En zo werd ik de stilte in mijn eigen storm.

Vanuit mijn eigen proces van herstel, bewustwording en persoonlijke groei wist ik dat positieve zinnen een sterke invloed op mij hadden. Ook merkte ik hoeveel steun één zin mij kon geven op precies het juiste moment. Wanneer ik alleen was tijdens de chemo, onder de MRI-scan, voor de operatie of tijdens de bestralingen. Dan gaven woorden mij extra kracht. Ik voelde steeds meer vertrouwen ontstaan. Ik begon mijn eigen korte zinnen op te schrijven. Met woorden die bij mij passen en mij helpen herinneren aan hoop, zachtheid en vertrouwen.

Zo zijn mijn eigen inzichten en affirmaties ontstaan. Geïnspireerd door de elementen uit de natuur: water, aarde, vuur en lucht. Eén van de affirmaties die mij in deze periode hielp is:

"Ik adem rust in en geef mijzelf de ruimte."

Affirmaties zijn simpel en toch zo krachtig. Je kunt ze meteen toepassen. Als een positieve start van de dag, een moment van rust of als houvast in tijden van verandering. Voor mij werden deze zinnen een vorm van zelfzorg en uiteindelijk iets wat ik niet meer wilde missen.

Hierdoor ben ik weer bewust geworden van wie ik ben en wie ik wil zijn, en dat heeft mij veranderd. Dat was het kantelpunt in mijn leven, met de natuur als belangrijke richtingwijzer voor vertrouwen en rust in mijzelf.

Ik ben weer thuis bij mijzelf

Vijf jaar later leef ik mijn mooiste leven en wandel ik nog steeds bijna elke dag. De natuur voelt voor mij als thuiskomen. Ik weet dat ik daar naartoe kan gaan als het even moeilijk gaat, wanneer het leven druk is, verdriet zich aandient of mijn hoofd vol raakt. Ik weet nu dat vertragen geen stap terug is, maar juist de weg terug naar mijzelf. En dat gevoel was ik lange tijd kwijt, en nu heb ik het weer gevonden.

Ik ben op mijn bestemming. Ik ben weer thuis bij mijzelf. En wanneer ik toch weer uitgedaagd word, dan vind ik via mijn Inzicht & Affirmatiekaarten altijd de weg weer terug.