Lillian Brinks | Interview

“De route is anders, maar het kan wél”

Als ik aan Lillian denk – mijn buurmeisje van vroeger – zie ik haar nog zitten. Aan de keukentafel, met een multomap vol kattenplaatjes voor haar spreekbeurt. Terwijl ik nog aan het zoeken was naar een onderwerp, had zij alles al tot in de puntjes voorbereid. Niet omdat ze graag in de spotlight stond, maar omdat ze grip kreeg door zich ergens in vast te bijten. “Daar had ik grip op,” zegt ze. ”

Datzelfde vuur brandt nog steeds. In haar ontwerpen. In haar overtuiging. In haar verhaal. En ik denk: wat een geluk dat ik dat verhaal van zo dichtbij heb mogen zien ontstaan.

Van VMBO naar TU Delft

Haar schooladvies werd VMBO. Geen probleem, zou je zeggen – maar wel als je droomt van architect worden. Toch wist Lillian: ik wil iets met bouwen. “Mijn moeder zei toen iets wat ik nooit ben vergeten: ‘Je kunt nog steeds architect worden. De route is alleen anders.’”

En zo ging het ook. VMBO in grafische vormgeving, MBO in Bouwkunde, HBO Bouwkunde – waar ze in twee richtingen afstudeerde met een tien – en uiteindelijk werd ze toegelaten tot de TU Delft. “Dat moment dat ik die inschrijfbrief op de bus deed… dat was zó’n overwinning.”

Aan de TU voelde ze zich op haar plek, tussen gepassioneerde studenten met dezelfde drive. “Ik kwam tussen mensen te zitten die er echt voor wilden gaan. Dat gaf vleugels.”

Doorzetten is ook een vorm van creativiteit

Tijdens de kredietcrisis kon ze nergens aan de bak. Dus besloot ze zichzelf opnieuw uit te vinden. Ze verdiepte zich in subsidieregelingen, wist pandeigenaren mee te krijgen, en maakte zichzelf onmisbaar. “Ik dacht: ik kan kijken naar wat ik níet heb, of naar wat ik wél heb.”

Die mentaliteit heeft haar ver gebracht. Inmiddels werkt ze aan high-end projecten waarin ze tot in detail meedenkt – van ontwerp tot installatie. “Soms ben ik drie jaar met een project bezig. Maar dan staat er wel iets. Dan voel je: dit is het neusje van de zalm.”

Een van die projecten, een woning van 800 m² met yogaruimtes, een golfsimulator en een eigen bar, bracht haar tot het uiterste. “Maar als je dan het uitzicht ziet vanuit de woonkamer... dat is zó bijzonder. Dan weet je weer waarvoor je het doet.”

Niet bewijzen, maar bewegen

“Ik ben nu 41. Ik hoef mezelf niet meer te bewijzen,” zegt ze nuchter. “Ik kies nu bewust met wie ik werk.” Haar focus ligt op samenwerking, esthetiek en projecten die menselijkheid uitstralen.

“Ik wil werken met mensen die het snappen. Die ik kan vertrouwen. Dan wordt het een feestje, voor iedereen.”

Niet alleen ontwerpen, maar ook vergunningstrajecten, esthetische bouwbegeleiding en zelfs juridische procedures neemt ze onder haar hoede. “Ik voel me betrokken bij mensen. Als iemand met een zorgvraag een woning nodig heeft, loop ik mee. Tweeënhalf jaar heb ik me ingezet om die vergunning erdoor te krijgen. Ik kan niet tegen onrecht. Dat zit gewoon in me.”

Een vrouw in de bouw

Lillian weet wat het betekent om je als vrouw staande te houden in een conservatieve bouwwereld. “Vroeger zat ik met één andere vrouw in de klas. En ja, soms werkt het in je voordeel, soms in je nadeel.”

“Als vrouw op een bouwplaats moet je eerst bewijzen dat je erbij hoort. Soms moet je gewoon je mond houden, het uitzoeken, het laten zien… en doorgaan. En als je laat zien dat je het kan, dan draaien ze bij.”

Ze maakt het niet groter dan het is, maar is wél helder: “Als mijn dochter straks hetzelfde moet meemaken als ik… dan hebben we iets niet goed gedaan.”

Toch ziet ze ook positieve beweging. “Er zijn opdrachtgevers die mij juist aanbevelen omdat ik vrouw ben. Dat geeft hoop.”

Wat bouwen écht betekent

Voor Lillian is bouwen geen trucje. Het is betekenis geven, zonder dat mensen dat altijd doorhebben. Ze vertelt over een zorginstelling waar een simpele vormverandering – van vierkant naar V-vorm – leidde tot overzicht, rust en veiligheid. “Met architectuur kun je letterlijk verbinding creëren.”

Wat ik zelf leerde van Lillian

Wat ik als kind leerde van mijn buurmeisje? Dat er niet één juiste route is. Dat enthousiasme en doorzettingsvermogen soms krachtiger zijn dan cijfers of diploma’s. En dat ‘anders’ zijn geen zwakte is – maar een wegwijzer.

“Ik heb altijd geprobeerd te doen wat bij me past. En als iets niet lukte, zocht ik een andere manier.”

Ik hoop dat jongeren dit lezen en denken: het zegt niks over je potentie als leren niet vanzelf gaat. Als je vastloopt. Als je denkt: ik ben anders. Je route mag anders zijn. En juist daardoor word je sterker. Lillian is geen uitzondering – ze is een voorbeeld. Van wat er mogelijk is als je trouw blijft aan jezelf en je passie volgt.

Lillian zou je het volgende mee willen geven: Ontdek je eigen verborgen potentie en ga ervoor!

Meer info: www.aenr10.nl