Manon van den Heuvel | Interview

Deze week zetten we Manon van den Heuvel in het zonnetje. Oprichter van de Manon van den Heuvel Foundation, spreker, vlogger en vooral iemand die leeft vanuit mogelijkheden, niet vanuit beperkingen.

Alles veranderde op haar vijfde

Manon groeide op in Linschoten, als oudste van twee kinderen. Toen ze vijf was, kreeg ze samen met haar vader een ernstig auto-ongeluk, een dag voor kerst. Ze waren op weg naar huis na het halen van gourmetvlees en een tegenligger zag door de laagstaande zon een bocht over het hoofd. De auto kwam op hun weghelft terecht. Er volgde een frontale botsing.

Ze werd met spoed naar het ziekenhuis in Utrecht gebracht, waar ze werd geopereerd. Ze lag vier weken in coma. Daarna kon ze niet meer praten en niet meer bewegen. Alles moest opnieuw geleerd worden.

“Ik weet van die dag echt helemaal niks meer. In het ziekenhuis herinner ik me flarden.”

Het revalidatiecentrum werd haar tweede thuis en nog steeds komt ze daar elke week fitnessen en ziet ze therapeuten van vroeger terug.

Wat kunnen we nog wél doen?

Na haar revalidatie kwam ze weer terug in haar eigen klas. Ze ging mee op kamp, mee op werkweek naar Parijs, werd overal bij betrokken. Ze merkte wel dat dingen als zwemfeestjes of slaapfeestjes confronterend waren. Daar kon zij niet naartoe of moest haar moeder dan mee en als jong meisje vond ze dat niet altijd leuk. Toch heeft ze altijd meegedraaid in het gewone onderwijs, juist omdat haar ouders haar niet anders behandelden dan anderen.

“Ik heb echt van mijn ouders meegekregen om te kijken naar wat er wél kan. Na het ongeluk zijn we meteen gaan kijken: Waar kunnen we nog naartoe op vakantie? Wat kan ik nog wél doen? Die houding heeft mij echt gevormd.”

Studeren, werken, loslaten

Manon haalde haar havo, ging op kamers, studeerde Personeel & Arbeid, en werkte o.a. als recruiter. Later hielp ze met het opzetten van een label om mensen met een beperking aan werk te helpen.

“Ik wil zóveel. Maar mijn lijf heeft grenzen. Dat blijft soms pijnlijk.”

Ze moest haar werk loslaten.

“De eerste twee weken voelde het als vakantie, maar daarna dacht ik: Wat nu?”

“Het werk gaf mij zoveel voldoening. Ik vond het eigenlijk heel leuk, maar het was te veel. En dat is wel een beetje story of my life. Ik moet steeds opnieuw leren accepteren dat mijn lichaam grenzen heeft.”

De kracht van haar missie

Na die periode begon ze met bloggen en vloggen over reizen, toegankelijkheid en haar eigen ervaringen. Ze deed dat vanuit een oprechte behoefte om anderen bewust te maken en te inspireren.

“Ik wil bewustwording creëren, maar dan op mijn manier: positief, persoonlijk en met humor. Geen zielige verhalen. Ook die down-momenten mogen er zijn, maar ik wil niet in een slachtofferrol terechtkomen. Daar word ik ongelukkig van.”

Met haar foundation wil ze ook de rest van de maatschappij inspireren, omdat ze merkte dat veel mensen met een beperking wel willen participeren, maar dat onze maatschappij daar vaak nog niet op ingericht is. Ze wil laten zien dat iedereen kan bijdragen, groot of klein, en obstakels helpen wegnemen.

Een belangrijk onderdeel van haar werk is het in gesprek gaan met organisaties. Ze brengt knelpunten in kaart en denkt mee over praktische oplossingen om instellingen en bedrijven toegankelijker en inclusiever te maken. Daarbij kiest ze bewust voor een frisse en eerlijke toon.

“Ik wil niet zo’n geitenwollensokkenstichting zijn. Ik wil vrolijkheid en positiviteit, maar wel eerlijk en met ruimte voor de moeilijke momenten.”

Een van de initiatieven die hieruit is ontstaan, is de jaarlijkse Chocolade Actie. Deze actie begon klein, maar inmiddels worden er honderden chocoladeletters, kerstbomen en kerstbonbons verkocht, vaak met een persoonlijke boodschap. De opbrengst gaat naar projecten van de foundation die bijdragen aan meer inclusie en bewustwording.

De realiteit achter de glimlach

Achter al die mooie initiatieven en inspirerende presentaties schuilt ook een realiteit: Manon moet iedere dag balanceren tussen haar tomeloze ambitie en haar beperkte energie. Door haar hersenletsel kosten plannen en concentreren veel energie en dat vraagt elke dag opnieuw om keuzes.

“Mijn energie is kostbaar. Alles duurt bij mij langer, van opstaan tot het schrijven van een simpele mail. Daarom moet ik heel bewust kiezen wat ik doe.”

Ze merkt dat het spannend blijft om dingen uit handen te geven, juist omdat ze gewend is om zelf te regelen en regie te houden. En toch: ze blijft in beweging. Altijd op zoek naar de balans tussen persoonlijk blijven en toch verder groeien. Hoe blijf je dichtbij jezelf, zonder alles alleen te dragen? Dat is een vraag die haar — en velen van ons — dagelijks bezighoudt.

Haar dromen

Manon zit vol mooie plannen. Ze droomt ervan om inspirerende verhalen van andere mensen met een beperking te verzamelen en te delen, bijvoorbeeld in blogs of podcasts.

“Ik heb vaak aan mijn moeder gevraagd: Wil je nog eens vertellen hoe de dag van het ongeluk ging? Hoe reageerde je toen de politie voor de deur stond? Juist het vertellen van die kleine details, dat heeft mij zo geholpen in mijn verwerking. Zo wil ik ook de verhalen van anderen vastleggen. Het staat al jaren in mijn ideeënboekje, maar ik heb het nooit gedaan. Nu denk ik: ik kan er gewoon mee beginnen.”

Daarnaast droomt ze van een eigen platform en evenementen waar verhalen gedeeld kunnen worden, mensen elkaar kunnen ontmoeten en echt gezien worden.

Haar boodschap

Manon is geen heldin die boven iedereen uitstijgt. Ze is juist iemand waarin je jezelf herkent. Die ook in bed kan liggen twijfelen. Die net als wij worstelt met loslaten, perfectionisme en grenzen stellen. Maar die toch opstaat en iets doet. Ze laat zien dat veerkracht geen eindstation is, maar een dagelijks besluit. En dat we allemaal, met alles wat we wél hebben, iets kunnen bijdragen.

“Je hebt geen of weinig invloed op hetgeen wat je overkomt. Maar je hebt wel degelijk invloed op de manier waarop je ermee omgaat. Blijf dankbaar voor wat er is en kijk naar wat er wél kan. Dat is waar het begint.”

Tegelijk wil ze iets duidelijk maken: Er zit zóveel talent achter mensen met een beperking. Kennis, ervaring, kracht. Maar dat talent raakt verloren als we blijven denken in beperkingen. Wat haar betreft is het tijd voor échte inclusie: waarin iedereen wordt gezien, niet om wat er ontbreekt, maar om wat er te brengen is.

De Manon van den Heuvel Foundation

Na ons gesprek voelde ik me opgeladen. We eindigden als twee ondernemers onder elkaar: vol herkenning over vallen en opstaan, over ambitie, over de kunst van dichtbij jezelf blijven én toch je droom najagen. Ik voelde weer even hoe belangrijk het is om elkaar te vinden in die rauwe, eerlijke stukken van het ondernemerschap én het leven.

Wil je Manon steunen of met haar samenwerken? Neem dan eens een kijkje op haar website of doe mee aan haar Chocolade Actie. Want één ding is zeker: Als je Manon ontmoet, ga je anders kijken — naar beperkingen, naar kansen en naar jezelf.