De stem waarmee je tegen jezelf praat, doet ertoe

Over angst, zelfreflectie en het herschrijven van oude overtuigingen.

De stem die altijd aanstond

Jarenlang werd ik gestuurd door een strenge en twijfelende automatische piloot. Zonder dat ik het echt door had, was ik de hele dag in gesprek met mezelf.

“Kom op, schiet op.”

“Dit kan beter.”

“Kan je dit wel?”

Die stem stond altijd aan. Vooral op momenten dat ik iets te bewijzen had. En dat waren er veel — zo veel dat ik niet beter wist. Het voelde ergens ook normaal. Alsof die strengheid me hielp om vooruit te komen, om scherp te blijven, om niet te falen. Totdat ik ging studeren en ik mijn vertelstem niet meer kon ontwijken.

Toen mijn lichaam niet meer mee kon

De prestatiedruk rondom tentamens nam de overhand en mijn oude manier van omgaan met spanning werkte niet meer. Ik kon mezelf niet langer “erdoorheen duwen”. Wat ik toen nog niet wist: ik kreeg paniekaanvallen. Als je bang bent, werkt “stel je niet aan” niet. Sterker nog, het maakt het vaak alleen maar erger.

Ik wist niet hoe ik met dat gevecht — met én in mezelf — moest omgaan. Ertegen vechten maakte de spanning alleen maar groter. Het vermijden zorgde ervoor dat de angst zich juist uitbreidde. Wat klein begon, werd langzaam groter.

Mijn wereld werd kleiner

Ik was niet langer alleen angstig tijdens colleges, maar voelde het ook opkomen in de rij bij de kassa of in het OV. Mijn wereld, die juist groter had moeten worden tijdens mijn studententijd, werd steeds kleiner. Waar anderen vrijheid ervaarden, voelde ik vooral beperking. Totdat juist dat wat me blokkeerde, ook mijn keerpunt werd.

Het moment waarop ik niet meer verder kon

Ik stond voor de tentamenhal, voelde een paniekaanval opkomen en liep weg.

En dat ging me te ver. Dat moment staat nog steeds helder op mijn netvlies.

Daar, op die plek, bereikte ik een grens. Niet omdat ik zwak was, maar juist omdat iets in mij zei: dit wil ik niet meer op deze manier.

Ik besloot het anders te doen en de verlamming van angst om te zetten in actie. Ik wist dat ik dit niet alleen kon. Voor het eerst stond ik mezelf echt toe om hulp te zoeken. Twintig jaar later raakt dat moment me nog steeds. Omdat het niet alleen een moment van angst was, maar vooral een moment van keuze.

Ik liet mijn pantser zakken. Liet de schaamte er zijn. En gunde mezelf hulp.

Thuiskomen in mijn lichaam

Ik kwam in contact met een haptonoom. Daar leerde ik opnieuw verbinding maken met mijn lijf. Ik leerde mijn hartslag weer voelen. Stevig zitten. Stevig staan. Aarden.

Ogenschijnlijk simpele dingen, maar voor mij waren ze allesbehalve vanzelfsprekend geworden. Hoe bijzonder eigenlijk: dat je zo ver van jezelf verwijderd kunt raken, terwijl je jezelf altijd bij je draagt. Tijdens een paniekaanval voelde ik me verre van thuis in mijn lichaam. Mijn veilige haven was ik op dat moment kwijt. Mijn hoofd nam het over, terwijl mijn lijf signalen af gaf die ik niet meer begreep.

Het bereiken van mijn keerpunt

Door lichaamsgerichte therapie en het onderzoeken van wat daaronder lag, werd ik me bewust van mijn verhaal en van de strenge en twijfelende piloot die dat verhaal stuurde.

Die bewustwording was het begin. Niet het eindpunt, maar het eerste echte keerpunt.

Daarna kwam zelfkennis. En langzaam ook zelfcompassie. Dat ging niet in één keer. Het was geen rechte lijn omhoog. Soms viel ik terug in oude patronen. Soms was die kritische stem er nog net zo hard. Maar er kwam iets nieuws bij: ruimte. Ruimte om te zien wat er gebeurde. Ruimte om een andere keuze te maken.

Er ontstond ook nieuwsgierigheid. Alsof ik met een helderdere blik naar mijn leven kon kijken. Ik durfde mezelf steeds meer te laten zien, ook in de delen die ik eerder liever verborgen hield. Het pantser viel af en paste niet meer terug.

Van kritisch naar bemoedigend

De kritische stem maakte langzaam ruimte voor een bemoedigende stem. Niet ineens, maar stap voor stap. De verantwoordelijke “ik” kreeg gezelschap van een speelsere kant. Iemand die mocht ontdekken, uitproberen en soms gewoon even niks hoefde.

Ik kon onderzoeken en experimenteren zonder dat het meteen hoefde te slagen. En dat gaf rust. Niet omdat alles ineens makkelijk werd, maar omdat de druk eraf ging. Ik leerde dat ik mezelf kon dragen. Juist op de momenten dat het spannend werd.

Jij blijft de schrijver van je eigen verhaal

Zo ontdekte ik de kracht van je eigen vertelstem en het effect van het verhaal dat je jezelf vertelt. Niet alleen in grote momenten, maar juist in de kleine dagelijkse gedachten.

Wat zeg je tegen jezelf als iets niet lukt? Hoe spreek je jezelf toe als je onzeker bent? En wat gebeurt er als je daar iets in verschuift?

Wat ik leerde over mezelf, nam ik vanzelf mee in het contact met anderen. Ik was altijd al nieuwsgierig naar mensen, maar nu begreep ik beter wat er onder gedrag zit. Hoe overtuigingen ontstaan, hoe patronen zich herhalen en hoe we soms vast blijven zitten in verhalen die we ooit nodig hadden, maar ons nu juist tegenhouden. Na mijn studie rechten koos ik voor werk dichter bij mensen, binnen HR. Later volgde ik een coachopleiding. Daar vielen voor mij veel puzzelstukjes op hun plek.

Vandaag deel ik mijn inzichten via Powerful Poet. Niet omdat ik alle antwoorden heb, maar omdat ik weet hoe het voelt om vast te lopen in je eigen verhaal — en hoe het is om daar weer beweging in te krijgen.

Herken je dat? Dat je vastloopt en even niet weet hoe verder? Misschien helpt het om op zo’n moment iets anders te proberen. Niet harder vechten, maar juist vertragen. Pauzeer. Haal adem. Sta stil bij de gedachten die opkomen. Wat zeg je eigenlijk tegen jezelf? Zijn het woorden die je vooruit helpen of houden ze je klein?

En wat gebeurt er als je er een andere, mildere versie tegenover zet? Een stem die niet duwt, maar ondersteunt. Die niet alleen kritisch is, maar ook begrijpend. Dat is geen quick fix. Het is iets wat je mag oefenen. Steeds opnieuw, in kleine momenten. En je hoeft het niet alleen te doen. Soms helpt iemand anders je herinneren aan wat jij allang in je hebt. Om woorden te geven aan wat nog vaag voelt. Om een ander perspectief te zien wanneer je zelf vastzit.

Uiteindelijk blijf jij de schrijver van jouw eigen verhaal. Ook als het soms anders voelt.

De pen ligt al in je hand.