Ondernemen met oogkleppen op
Toen ik op mijn 22ste begon met ondernemen, had ik zo’n enorme drive dat ik mijn hobby’s langzaam maar zeker naar de achtergrond schoof. Geen tijd voor. Niet belangrijk. Niet nuttig genoeg. Mijn focus lag volledig op het succes van mijn huidkliniek. Niet per se voor het geld, maar omdat ik gedreven werd door het oplossen van problemen en obstakels. Gaandeweg werd mijn bedrijf steeds beter, efficiënter en groter. Het groeide als vanzelf. Maar tegelijkertijd voelde ik me af en toe leeg. Een gevoel dat ik meestal wist weg te drukken door me weer op iets nieuws te storten.Een doos vol herinneringen
Totdat mijn moeder tijdens de coronaperiode de zolder opruimde en een doos vond met oude spullen uit mijn tienertijd. Mijn jaarboek, foto’s en tekeningen. Er ging iets in mij open. Wie was ik eigenlijk geworden? Ik besefte dat ik de creatieve, gepassioneerde versie van mezelf ergens was kwijtgeraakt. Mijn zoon stelde voor om samen een schilderij te maken. Met frisse tegenzin begon ik eraan, maar ik raakte gefascineerd door het proces. Hoe je van een blanco canvas tot een schilderij komt, vond ik iets magisch.Een nieuw pad ontdekken
Na de verkoop van mijn bedrijf besloot ik schilderen serieuzer te nemen. Na slechts één schilderles met olieverf was ik verkocht. Ik dompelde me onder in de technieken van de oude meesters en dook volledig in het ambacht. Ik experimenteerde, maakte fouten en leerde ervan. Het schilderen dwong me om geduld te hebben, om los te laten en volledig in het moment te zijn. Alles wat ik leerde, deelde ik op social media. Door te schilderen vond ik een diepere rust dan ik ooit had gekend. Het gaf me zelfvertrouwen, bracht me terug bij mijn gevoel en leerde me luisteren naar wat écht belangrijk was.De kracht van loslaten
Het zette me aan het denken. Mijn bedrijf bleef groeien, maar ik vroeg me steeds vaker af: is dit nog wie ik wil zijn? Die vraag bleef knagen, totdat ik besloot mijn bedrijf te verkopen. Ik voelde dat er nog iets anders op mijn pad zou komen. Omdat we een passief inkomen hadden gerealiseerd, kon ik het me veroorloven om geen directe ‘plan B’ te hebben. De oude schoenen waren weg, maar ik had nog geen idee waar de nieuwe te vinden waren. Ik probeerde van alles, maar mijn lichaam gaf steeds signalen: dit is het niet. Tot ik besloot de vraag om te draaien: niet ‘wat wil ik van het leven?’, maar ‘leven, wat wil je van mij?’De helende werking van schilderen
Schilderen hielp me terug bij mijn kern te komen. Het brengt je volledig in het moment, trekt je uit je hoofd en laat je intuïtie spreken. Kleuren, vormen en penseelstreken vragen om je volledige aandacht, waardoor je in een flow komt waarin je gevoel en creativiteit leidend zijn. Daarnaast is schilderen een pure vorm van expressie. Wat je maakt, weerspiegelt je innerlijke wereld—je emoties, ervaringen en verlangens. Zonder woorden kunnen onbewuste gevoelens naar boven komen en heling brengen.Een noodzakelijke tussenfase
Soms krijgen we niet meteen nieuwe schoenen aangereikt, maar is een periode van voorbereiding nodig. Zonder deze twee jaar was ik nooit aan LifeSkool begonnen.
Verandering en groei vragen tijd. In de psychologie wordt dit de liminale fase genoemd—de overgangsperiode tussen het oude en het nieuwe. Deze tussenfase biedt ruimte voor reflectie en herontdekking, een noodzakelijke stap om dichter bij jezelf te komen. Ik kan met zekerheid zeggen dat deze fase nodig was. In deze periode ontdekte ik dat nieuwe inzichten vaak rijpen in de achtergrond, een principe dat bekendstaat als de incubatietheorie van creativiteit. Juist door los te laten en te experimenteren, ontstonden de meest waardevolle inzichten.
Bij mij duurde deze fase zeker twee jaar en het had geen maand korter moeten zijn. De duur van zo'n periode is voor iedereen anders, daar staat geen limiet voor. Alleen jij kan dat voelen.
Wat maakt jou blij?
Mensen vragen me vaak: wist je van tevoren dat je goed kon schilderen? Diep van binnen waarschijnlijk wel, maar ik was het volledig vergeten. En dat is precies wat ik wil meegeven: het is zo belangrijk om weer te doen waar je blij van wordt. Al is het maar een half uurtje per dag. En ja, dat komt van iemand die hobby’s ooit maar kansloos vond. Voor mij, met mijn liefde voor klassieke schildertechnieken en oog voor precisie, zit er iets verbindends in het ambacht. Laag over laag werken, de tijd nemen om iets te laten ontstaan. Geduld en overgave. Juist in die vertraging kom je jezelf tegen en voel je beter wie je werkelijk bent. Ik hoop dat jij je passie weer oppakt. En als je denkt dat je geen passie hebt, volg dan je nieuwsgierigheid. Dat is een prachtig uitgangspunt om nieuwe deuren te openen. Ik ben benieuwd: waar wordt jouw hart blij van? Heb jij weleens zo’n verrassende wending in je leven meegemaakt, waarin iets nieuws zich aandiende op het moment dat je ruimte durfde te maken?
Dana Dijs Bom
Na haar eigen ondernemersreis besloot Dana Dijs-Bom een plek te creëren waar hoofd, hart en handen samenkomen: LifeSkool. In haar blogs deelt ze wat ze onderweg leert over mens-zijn, groei en de moed om jezelf te blijven, met beide benen op de grond.
0 reacties
Reacties worden eerst bekeken voordat ze zichtbaar zijn.
Laat een reactie achter
Je reactie wordt eerst bekeken voordat hij zichtbaar is.
Er zijn nog geen reacties zichtbaar.