Stilstaan in een wereld die blijft doordraaien

Ik dacht dat ik alles onder controle had. Totdat mijn lichaam me tot stilstand dwong.

Ik was het type dat altijd bezig was. Met mezelf verbeteren en optimaliseren en meer, meer leren. Ik heb toegepaste psychologie gestudeerd, werkte als trainer en coach bij Defensie, en deed daarna nog een handvol aanvullende opleidingen. Ik verdiepte me in voeding, sport, supplementen, biohacking. Altijd op zoek naar beter. Naar meer. Naar wie ik was.

Tegelijkertijd leefde er ook iets anders in mij. Een lijf dat altijd al schreeuwde om aandacht. Een gevoeligheid die ik voelde, maar vooral ver wegstopte, want gevoelig zijn paste niet in het verhaal dat ik over mezelf had geschreven. Sterker nog, ik ervoer een doodsangst op gevoelig zijn. Dus deed ik wat ik kon: ik stopte haar weg, en werkte harder.

En ja dat werkte zeker voor een tijdje.

Toen ik dacht dat ik er eindelijk was

Na jaren van hobbels, omwegen en zoeken naar mezelf voelde ik me op een punt waarop het eindelijk klopte. Ik was fitter dan ooit, had mijn leven 'op orde', wist wat ik deed en waarom en bouwde een goede carrière op. Ik leefde op volle kracht en tegelijkertijd was die kracht voornamelijk een mannelijke (yang) energie: doorgaan, verbeteren en presteren. Die energie voelde een hele lange tijd als een (schijn)veilige haven.

Tot long COVID alles wegnam.

Mijn energie verdween, mijn spieren protesteerden, mijn geest trok zich terug in een mist. Ik kon niet meer werken en nauwelijks bewegen. Het lichaam waarop ik zo trots was, werkte niet meer. De identiteit die ik voor mezelf had opgebouwd verdween; mijn werk, mijn vrienden, mijn sterke analytische brein, mijn gevoel van erbij te horen. Wat overbleef was stilte, leegte, rouw, eenzaamheid en verdriet.

De uitnodiging in de leegte

Maar ergens in die stilte begon iets te fluisteren. Een zachte stem die me uitnodigde om de stilte te omarmen.

Een uitnodiging om écht te luisteren. Niet naar podcasts, boeken of protocollen - maar naar mezelf. En langzaam, heel langzaam, begon ik te begrijpen dat ik al die jaren had geleefd vanuit één kant van mezelf. De analyserende kant. De kant die weet hoe ze iets moet aanpakken. Maar de andere kant - de voelende, de zachte, de intuïtieve en de vrouwelijke (yin) - had ik systematisch genegeerd.

In onze westerse maatschappij is dat niet zo gek. We zijn grootgebracht met het idee dat actie, prestatie en logisch denken het hoogst haalbare zijn. Dat zijn kwaliteiten van yang-energie. Krachtig, ja. Maar als dat het enige is wat je kent, raak je iets wezenlijks kwijt: het vermogen om te zijn. Om te voelen en om te vertrouwen op je innerlijke ritme - yin-energie.

Het taoïsme leert ons al eeuwenlang dat beide energieën onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn - niet als tegenpolen die strijden, maar als krachten die elkaar nodig hebben om tot leven te komen. Je ziet het overal in de natuur terug: in- en uitademen, dag en nacht, actie en rust. Yin zonder yang is stuurloos. Yang zonder yin is uitgeput - en dat zijn we massaal in deze wereld.

We dragen allebei die energieën in ons. Vrouwen én mannen. En juist de dans tussen die twee maakt ons heel. Maar in een wereld die overwegend yang-georiënteerd is, is die balans zoek. Niet alleen in onszelf - ook in de wereld om ons heen.

De weg terug naar mezelf

Ik ben long COVID nog niet kwijt. Maar ik vind wel steeds meer de weg terug naar mezelf.

Die weg begon niet met een nieuw protocol of een strengere discipline. Hij begon met overgave. Met het leren toelaten wat ik altijd had weggestopt. Met leren dat mijn kracht niet zit in hoeveel ik doe, maar in hoeveel ik durf te zijn.

Langzaam ontdek ik mijn yin-energie. De zachtheid en de rust. Het vermogen om te ontvangen en het vermogen om te vertrouwen - ook als ik het niet zeker weet. Dat is voor mij thuiskomen, niet terug naar wie ik was, maar naar wie ik eigenlijk altijd al ben geweest onder alle ruis.

Wat ik je vandaag wil meegeven

De grootste les die ik heb geleerd: we hoeven niet méér te doen. We mogen leren zijn. Juist in de vertraging ontstaat de ruimte om te horen wat je lichaam je probeert te vertellen.

Maar vertragen is in deze gehaaste wereld geen vanzelfsprekendheid. Het vraagt oefening en dus geef ik je graag twee kleine oefeningen mee die je nú kunt doen - waar je ook bent, wat je ook doet.

1. De adempauze: Adem rustig in, en focus je dan bewust op je uitademing - lang en langzaam. Check in bij jezelf: hoe zit ik er nu écht bij? Niet hoe zou ik er bij moeten zitten. Maar nu, op dit moment.

2, Handen onder je billen: Leg je handen onder je zitknobbels - nu, terwijl je dit leest. Wieg zachtjes heen en weer. Voel je handen je zitknobbels raken. Doe dit drie minuutjes, haal je handen daarna weg, en voel het verschil.

Simpel? Ja. Maar dat is precies het punt.

Het enige wat je hoeft te leren is hier aanwezig te zijn. Want alleen in het hier en nu kan je lichaam je vertellen wat het nodig heeft, maar dan moet je wel leren luisteren. Deze oefeningen helpen je daarbij, stapje voor stapje, in de vertraging.

De balans herstellen

Ik werk vanuit het verlangen om de balans te herstellen tussen yin en yang, in onszelf en in de wereld. Ik geloof heilig dat heling plaatsvindt in het lichaam, in het hier en nu, en in het herstel van de verbinding met de natuur - en daarmee onze innerlijke natuur.

Wat mij betreft gaat het over deze 3 pijlers: we mogen eerst leren te vertragen om te kunnen horen wat er onder de ruis speelt, daarna kunnen we weer langzaam verbinden met ons eigen lichaam en onszelf en vanuit daar met de wereld om ons heen, waarnaar er ruimte kan ontstaan om weer te leren vertrouwen opdat we gedragen worden en er al zijn.

Stap één is altijd vertragen. Niet omdat de rest minder belangrijk is, maar omdat je zonder stilte de andere twee niet kunt maken.

Ik hoop dat je vandaag een klein beetje mag vertragen.