Keuzes maken tussen angst voor de dood en liefde voor het leven

Dingen gebeuren niet voor niets, is mijn overtuiging. Ik zie vaak wel welke les of groei met een ervaring was gemoeid. Maar nu kreeg ik voor de tweede keer borstkanker. Waarvoor was dat nodig? En hoe moest ik hier in vredesnaam mee omgaan?

Het kwam echt als donderslag bij heldere hemel: het telefoontje van de huisarts dat er een afwijking was gevonden op de mammografie in het bevolkingsonderzoek borstkanker. Het was juni 2026, 15 jaar na mijn borstkankerdiagnose in 2011. Tot twee jaar geleden had ik nog elk jaar een controle gehad. Was ik eerder altijd zenuwachtig voor een mammografie of MRI, dit keer was ik er niet erg mee bezig geweest. Mijn focus lag op de start van mijn eigen coach-praktijk, waar ik veel energie op had. Het was tijd voor mijn zielsmissie!

Ik had het eerder kunnen weten

Uit de onderzoeken die volgden bleek het geen onschuldige afwijking, maar daadwerkelijk opnieuw borstkanker. Een tumor van bijna 2 centimeter. Als ik mijn borst had gecontroleerd, had ik die knobbel zéker gevoeld. Maar dat deed ik de laatste jaren nauwelijks meer, aangezien het vaker vals alarm was gebleken als ik een verdikking voelde. Ik wilde niet telkens bang worden. Niet meer in angst leven. En ik denk dat ik het ook niet eerder had wíllen weten, want dan had ik nu niet aan het begin van mijn nieuwe pad gestaan. Spijt en schuld kon ik daarom wel van me af schudden.

Flashback naar een nachtmerrie

Maar de schok was groot dat de geschiedenis zich herhaalde. Onmiddellijk kwamen de beelden en gevoelens van toen naar boven. Chemo. Fel-oranje vloeistof door mijn aderen. Haarverlies. Blotebillen-gezicht. Het liefst binnen blijven, in bed. Geen energie. Algehele malaise. Bruine teennagels. Gewrichtsklachten. Vergeetachtigheid. Onzekerheid. Een paar jaar zichtbaar kankerpatiënt. Mijn leven on hold. Mijn vonk gedoofd. Mijn lichaam spande zich aan en vanuit mijn tenen schreeuwde ik keihard in de auto op de parkeerplaats van het ziekenhuis: NEEEEEEE!!!!

Woede als wapen

Ik was ook ontzettend boos. Waarom moest ik opnieuw borstkanker krijgen?! En waarom was het nog erger dan de vorige keer?! Het behandelplan dat me werd voorgeschoteld was namelijk alles wat je kunt bedenken: een operatie uiteraard, chemo, bestraling, eiwitgerichte therapie en hormoontherapie. Vanuit die boosheid dacht ik ook meteen: ik doe niets zomaar. Ik maak mijn eigen keuzes. Ik schrijf mijn eigen verhaal. Het kan wel zo zijn dat deze behandelingen samen het risico op terugkeer minimaliseren, maar ik wil de rest van mijn lichaam gezond houden. En ik wil kwaliteit van leven. Ik wil nú genieten van mijn leven en mijn lichaam, niet per se zo oud mogelijk worden. De woede maakte me enorm krachtig.

Wat is de bedoeling hiervan?

Hoewel dit mijn instelling was vanaf het begin, heb ik daar zeker niet altijd zo sterk in gestaan. Want natuurlijk denk ik niet lichtzinnig over de risico’s. Natuurlijk wil ik niet jong overlijden. Ik heb kinderen, ik heb een partner. Ik wil nog zoveel, ik bruis nog zo, heb nog veel te geven. Ook speelde zingeving mee. Wat is de bedoeling dat ik doe met deze ervaring? Heb ik mijn les nog niet geleerd na de vorige keer? Ik voel toch dat ik de juiste keuzes aan het maken ben, waarom geeft mijn lichaam dan het signaal dat er iets fout gaat? Of moet ik eerst nog meer lijden, om te testen hoe sterk ik ben? Of om te ervaren wat er overblijft als het lichaam aftakelt? Want alle behandelingen hebben bijwerkingen op de korte en lange termijn.

Mocht ik luisteren naar mijn verlangens?

Deze vragen maakten mijn dilemma nog groter en wezenlijker dan de keuze tussen risicominimalisatie en kwaliteit van leven. Want het raakte alles waar ik voor sta, als mens en als coach. Als ik blindelings het hele behandelplan zou volgen, zou ik ingaan tegen mijn gevoel, mijn innerlijke stem. De stem die roept, sméékt: ik wil sprankelen, ik wil mijn lichaam soepel houden, ik wil zo mooi mogelijk zijn, ik wil nu als coach aan de slag. Ik zou mezelf verlaten, verloochenen. Het klopte ook niet met mijn visie dat het leven niet is bedoeld om te offeren en te lijden, maar om vreugde en liefde te zoeken. Goed voorbeeld zou ik dan zijn, als coach…

Kiezen vanuit angst of vanuit liefde

Kies je vanuit angst, of kies je vanuit liefde. Dat is mijn kompas. Daar kun je in dit geval verschillend naar kijken. Ik kan vanuit liefde voor mijn kinderen en partner voor het hele behandelplan kiezen. Of vanuit liefde voor het leven, om het leven zo lang mogelijk mee te maken. Maar ik zie het anders. Ik wil niet kiezen vanuit de angst voor verlies. De kans dat ik eerder overlijdt. Ik wil kiezen vanuit de liefde voor wat ik nu heb. Dit lichaam, dit zelfbeeld, het vuur in mij. Dus bij elke voorgestelde behandeling heb ik de kosten en baten zorgvuldig afgewogen. De risicopercentages waren daarin minder leidend dan mijn gevoel. Zo heb ik een behandelplan gemaakt waar ik mij het beste bij voel, en chemotherapie is daar geen onderdeel van. En ja, ik zet mezelf voorop, want ik ben de enige persoon waarvoor ik uiteindelijk verantwoordelijkheid kan nemen.

Wat is mijn verantwoordelijkheid?

En mijn kinderen dan, en je partner, hoor ik je zeggen. Heb je daar geen verantwoordelijkheid voor? Ik geloof niet dat ik verantwoordelijk ben voor de ervaringen die zij in hun leven hebben. Wat ik wél geloof, is dat iedereen uiteindelijk zijn eigen betekenis kan geven aan wat er op zijn pad komt. Ook deze ervaring kan iets in beweging zetten bij de mensen om mij heen. Maar dat is hún proces, niet mijn verantwoordelijkheid. Ik heb wél een verantwoordelijkheid in wie ik ben voor de mensen om mij heen. En het beste dat ik kan doen, is heel dicht bij mezelf blijven. Daarin wil ik juist een voorbeeld zijn voor mijn kinderen. In ieder geval zeggen mijn kinderen dat ze mijn keuze steunen, wat ik ook besluit. Dat laat al zien hoezeer ze zelf ook de eigen vrije keuze en verantwoordelijkheid voorop stellen. En mijn partner idem dito. Mij geeft dit precies de steun die ik nodig heb.

Ook deze ervaring brengt mij veel

Misschien gebeuren dingen niet voor niets, maar hoef ik de reden niet te weten om er mijn eigen betekenis aan te geven. Want wat ik wel weet, is dat ik altijd keuzes heb in hoe ik erin sta en hoe ik deze ervaring een plek geef. Ik zie wat het me dit keer leert en brengt. Veel liefde van mensen om me heen. Durven leunen op anderen, en om hulp vragen. Regie nemen in het behandelplan, en ervaren hoeveel kracht me dit geeft. Een nog sterkere emotionele verbinding met mijn partner. Zijn onvoorwaardelijke liefde en steun. Nog meer leven in het nu. En vooral: de ultieme uitdaging om te vertrouwen op mijn innerlijke stem en mijn pad, en mijn vonk niet te laten doven. Mijn vonk brandt vuriger dan ooit.